برندینگ در حوزه صنایع دستی ایران

لزوم توجه به برندینگ در حوزه صنایع دستی

برندینگ در حوزه صنایع دستی را از جوانب بسیاری میتوان بررسی کرد که ما در این نوشته درباره برندیگ و دلایل آن و اینکه در صنایع دستی کشور چرا اصلا هیچ اثری از برندینگ و خدمات مرتبط با آن به چشم نمی خورد. انجمن بازاریابی آمریکا ، برند را اینچنین تعریف کرده است: “یک نام، اصطلاح، علامت، نشان یا طرح یا ترکیبی از اینهاست که برای شناسایی کالاها یا خدمات فروشنده یا گروهی از فروشندگان و متمایز کردن این کالاعا یا خدمات از رقبا ایجاد می شود.”

همانطور که از این تعریف می توان برداشت کرد، در حقیقت برند، وجه تمایز اصلی محصولات و خدمات فروشندگان مختلف است. در عین حال برند می تواند نماد و نشان موارد پیچیده تری هم باشد. مانند: فرهنگ استفاده از محصول، ماهیت و هویت محصول، شخصیت افراد استفاده کننده، شخصیت تولیدکنندگان یا عرضه کنندگان و…

 

برندینگ دانشی است که با برتری دادن به یک برند باعث افزایش اعتبار و شهرت آن در بازار شده و مستقیما منجر به بهبود احساس مخاطبان نسبت به آن و افزایش فروش می شود. از این رو، برندینگ فرآیند ایجاد، حفظ و ارتقاء جایگاه واقعی ، ذهنی و عاطفی یک برند در بازار است.

 

برندینگ چیست

برندینگ چیست

دلایل عدم برندینگ در صنایع دستی

متاسفانه در حوزه صنایع دستی، به دلایل زیر توجه چندانی به برندینگ نشده است:

  • عدم وجود مهارت های مورد نیاز در حوزه مدیریت خصوصا بازاریابی
  • عدم شناخت صاحبان کسب و کار و هنرمندان نسبت به اهمیت موضوع
  • عدم وجود استانداردهای کیفی ملی در زمینه صنایع دستی که منجر به ایجاد الزام در میان ارائه دهندگان محصولات صنایع دستی شود

بنابراین کمتر بنگاه اقتصادی فعال در بخش صنایع دستی را می توان یافت که استانداردهای حقیقی یک برند را در خود داشته باشد. در واقع می توان گفت هنوز برندی که امکان تاثیرگذاری ذهن و قلب مخاطبان را داشته باشد، شکل نگرفته است.

 

نتایج ضعف برندینگ در حوزه صنایع دستی

این واقعیت ناخوشایند نتایج زیر را به دنبال خواهد داشت:

  • پائین ماندن سطح کیفی محصولات و خدمات
  • عدم امکان جذب مشتریان اقلام تبلیغاتی و هدایا
  • عدم امکان حضور در بازارهای صادراتی
  • عدم ایجاد ارزش افزوده واقعی برای محصولات

 

برای رونق صنایع دستی کشور باید چه کرد؟

به نوعی می توان گفت کلید توسعه صنایع دستی در ایران حرکت به سمت بازاریابی حرفه ای و به خصوص اجرای برنامه ای برندینگ توسط سازمان های مستعد در این صنعت است. باید توجه داشت برندینگ صِرف انتخاب یک نام تجاری مناسب ، طراحی یک هویت بصری استاندارد و تبلیغات نیست. چراکه اگر خدمات و محصولات شما با آنچه ارائه می دهید (معرفی می کنید) هماهنگ نباشد، نتایج فاجعه باری به دنبال خواهد داشت که مهمترین آن از دست داشتن مشتریان در بازار است. از این رو باید تفکر “مشک آن است که ببوید نه آنکه عطار بگوید” را به “مشک آن است که ببوید هم آنکه عطار بگوید” تبدیل نمود.

 

مهمترین گام ها در اجرای برنامه برندینگ

  • کسب مهارت های لازم در حوزه های مدیریت عمومی، استراتژیک و بازاریابی
  • تبیین شفاف مولفه های استراتژیک برند (ماموریت، چشم انداز، ارزش های محوری، شخصیت و…)
  • نهادینه کردن درک درست از برند در سازمان
  • طراحی یک برند برندینگ (اهداف، برنامه اجرایی، زمانبندی، بودجه، مسئولیت ها و…)
  • اجرای برنامه
  • بازخورد و بازبینی

در مورد هریک از بندهای بالا، می توان مطالب بسیاری را نگارش کرد، که در مقاله های بعدی ، در مورد آنها سخن خواهیم گفت.

لازم به ذکر است، مطالب بالا، رافع مسئولیت های بخش های دولتی و حاکمیتی در صنایع دستی نیست. اما همواره کسب و کارها پیش از آنکه بتوانند بر عوامل محیطی (خارجی) تاثیر گذار باشند، بر عوامل درونی که تحت کنترل خودشان است، اثر می گذارند. از این رو باید فعالان عرصه صنایع دستی بادرک دقیق فضای کسب و کار و تعیین استراتژی های دقیق، روند ایجاد برندهای شاخص و فراگیر در بازار را دنبال نمایند. چنانچه در آینده برندهای قدرتمندی در صنایع دستی داشته باشیم، می توان امید داشت که این صنعت بتواند جایگاه مطلوبی را بدست آورد و در نهایت حداکثر ارزش افزوده و منافع را برای کلیه ذینفعان در این هنر-صنعت ایجاد نماید.

 

منابع:

  • ویکی پدیا
  • اصول برندسازی، امیر اخلاصی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *